20-02-05

Parels in oesters

Er was eens een zeeman verliefd op de zeemeermin Lankarcinda.
Maar hij was te min voor haar, zo dacht hij. Hij zou haar toch zo graag ten huwelijk vragen maar onmogelijk dat ze zou toestemmen.
Zodus viel hij iedere avond huilend en smachtend in slaap.
O kon hij maar een manier vinden om haar aandacht te trekken...
Hij was een ervaren duiker en dook alle wereldzeeën af op zoek naar een geschikt geschenk voor HAAR. Het moest zo perfect zijn zodat ze haar verblindende glimlach zou lachen.
Hij verzamelde zeesterren, prachtige schelpen, kleurrijke riffen en mineralen uit grotten.
's Nachts droomde hij hoe hij dit alles zou kunnen presenteren. Hij zag in zijn droom het ontwerp van een machine die dit alles samenperstte tot een glinsterend bolletje.
Toen hij wakker werd, begon hij direct te bouwen aan zijn droommachine. En het lukte!
Dag na dag verwerkte hij zijn schatten tot steeds maar meer van die pareltjes. In het midden van elk hiervan een papiertje met zijn naam en enkele lieve woordjes.
Hij deed zijn best om zo veel mogelijk oesters te bevoorraden maar het waren er toch zó veel!
Jaar na jaar verstreek.
"O jee, als ze er nu toch maar ééntje van me vond, ik zou alles geven" zo dacht hij.
De schipper werd ouder en troostelozer. Hij beelde zich in dat ze aan de boeg van zijn schip voor hem zong, dat hij zich toch nog eens mocht vergapen aan haar schoonheid. Maar dan kwam toch maar, telkens weer, als een donderslag bij heldere hemel, dat vervloekte ochtendgloren door zijn oogleden priemen.
Het mocht niet baten, de man stierf helemaal alleen op een warme zomeravond.
Daarom is het dat je een zeldzame keer in een oester een parel kunt vinden. Denk dan nog eens terug aan het treurige gebed van die eenzame man.

01:57 Gepost door Ann | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.